رها

رها

ظلم و ستم و ناروا

پر شده باید که رها

میهن پر شور و صفا

پر شده از درد و بلا

زهر شده آب و غذا

چون شده آلوده هوا

میهن سرسبز چرا

گشته اسیر اژدها

کشتی ایمان همه جا

گشته بدون ناخدا

میهن من زیر بلا

یاوه مگو ز کربلا

این همه زنجیر چرا

کی بشود نوبت ما

کی برسد به انتها

این همه ظلمت و جفا

نیست, امیدی به بقا

یا که رهایی و دوا

کس نشود گر که به پا

کی شده بهبود و شفا

هموطنم ، تو با وفا

شویم من و تو همصدا

به یاری وطن بیا

میهن ما شود رها

ا.ه.ل. ایرانی (اهلی) مهر ۱۳۸۹