وفا

وفا

آنکه همواره دلش تیره و تار است و جدا

چه بداند که کجا هست و چرا هست وفا

آنکه هواره به خودبینی دچار است همه جا

چه بداند که اگر در دل ما هست ، وفا

آنکه همواره خوش از ایل و تبار است و نوا

چه بداند که پر ارزش و بها هست ، وفا

آنکه عاری ز همه مهر و وقار است و گدا

چه بداند که به مهر همچو خدا هست وفا

آنکه بی مایه و عاری ز عیار است و صفا

چه بداند که چه پر مهر و صفا هست وفا

آنکه در جهل و حسد مانده خمار است به دعا

تو فراموش کن این دم که روا هست وفا

آنکه پنهان شده با زهر و چو مار است به خفا

چه بداند که چه عاری ز ریا هست ، وفا

آنکه همواره پر از زخم و شعار است نه دوا

چه بداند ز طبابت که شفا هست وفا

آنکه تنها عملش داد و هوار است چه رها

چه بداند ز رهایی که رها هست وفا

آنکه با خنجر خود گوشه کنار است به خطا

تو فراموش کن این دم که به جا هست وفا

چو امید نقش بر آب است و غبار است و فنا

چه بماند چو فقط جای وفا هست ، وفا

آنکه همواره دلش تیره و تار است و جدا

چه بداند که کجا هست و چرا هست وفا

ا.ه.ل.ایرانی (اهلی) آذر ماه ۱۳۹۰