امید

امید

من امید هستم به هر چه ناامید

من امید هستم امید هستم امید

چون سیاهی ها بسی جانها درید

من امید هستم به دلهای سپید

در زمان یاس و اندوه شدید

گر به جانت شد تباهی چون اسید

از من آید هر کجا راهی جدید

از من آید باغ گلهای نوید

هر کجا هر کس که نامم را شنید

روح و جانش بیخبر سویم دوید

گرچه گاهی نا امیدی این پلید

پشت من را لحظه ای آسان خمید

در درون دل چو مار غم خزید

جان ما با نیش خود ای بس گزید

همچو مرغی گر که از باغت پرید

دست ناپاکی به گلهایت کشید

گرچه غم آمد مرا از شاخه چید

قطره اشکی شد از چشمم چکید

تا درون سینه ای قلبی تپید

من ز شاخ دیگری آیم پدید

هر که طعم زندگی با من چشید

در میان بازوانم آرمید

من امید هستم به هر چه ناامید

من امید هستم امید هستم امید

ا.ه.ل.ایرانی (اهلی) مرداد ۱۳۹۱