رسوا

رسوا

چه خوشم که رفته آن یار , و که برده زهر لبها

و چه خوشترم که دانم ، که نمانده تار شبها

چه سخن ز مهربانی ، چه سخن ز دوستیهاست

چو ز آغاز به سرانجام , همه جا تو دیده خود را

چه خوشم رها شدم من ، ز فریب خود پسندت

همه جا تو بوده مقصد ، چه ز نفرت و چه شیدا

ز توقع و حسادت , و ز حس مالکیت

تو رها نگشته هرگز ، و تویی همیشه تنها

نه تو عاشقی نه دلدار ، نه ز عشق بوده بیمار

چه خوشم نقابت افتاد ، به میان شور و غوغا

و چه خوشترین سرانجام ، که شد آن چهره نمایان

چه خوشم که شد حقیقت ، همه روشن و هویدا

تو مگو سخن ز دردت ، تو مگو سخن ز غمها

که شدی کنون تو افشا ، که شدی کنون تو رسوا

ا.ه.ل.ایرانی (اهلی) اردیبهشت ۱۳۹۰