نیما

نیما

از سبک خراسانی برون با غوغا

آورده پدید شعر نوی را نیما

یک شعر نوین به ناگه آمد دنیا

شعری که نبوده آشنا شد پیدا

شعرش سفری هست به سوی رویا

شعریست ز زندگی و شعری گویا

هر قاعده شعر شکست بی پروا

بی نظمی شعر داده نظم او اما

از قافیه دور شد بسی کی حاشا

بشکسته تمام وزن و مصرع ها را

آن زاده یوش کی بماند تنها

چون احمد و دیگران شدند هم آوا

هر آنکه ز شعر داند و هر شیدا

همواره ز جان نموده یاد از نیما

ا.ه.ل.ایرانی (اهلی) ۲۱ آبان ۱۳۹۰

علی اسفندیاری , نیما یوشیج (زادهٔ ۲۱ آبان ۱۲۷۶ در روستای یوش– درگذشتهٔ ۱۳ دی ۱۳۳۸) بنیان‌گذار شعر نوین و ملقب به پدر شعر نو فارسی ست.

در سال ۱۳۰۰ خورشیدی نام خود را به نیما تغییر داد. نیما نام یکی از اسپهبدان طبرستان بود و به معنی کمان بزرگ است. او با همین نام شعرهای خود را امضاء می‌کرد. در نخستین سال‌های صدور شناسنامه نام وی نیما خان یوشیج ثبت شده‌است. خاندان مادری نیما ریشه و اصالتی گرجی داشتند.

نیما یوشیج با مجموعه تأثیرگذار افسانه، که مانیفست شعر نو فارسی بود، در فضای راکد شعر ایران، انقلابی به پا کرد. نیما آگاهانه تمام بنیادها و ساختارهای شعر کهن فارسی را به چالش کشید. شعر نو عنوانی بود که خودِ نیما بر هنر خویش نهاده بود.

بسیاری از جریان‌های اصلی شعر معاصر فارسی وامدار این انقلاب و تحولی هستند که نیما نوآور آن بود. بسیاری از شاعران و منتقدان معاصر، اشعار نیما را نمادین می‌دانند و او را هم‌پایهٔ شاعران سمبولیست بنام جهان می‌دانند. نیما همچنین اشعاری به زبان مازندرانی دارد که با نام «روجا» چاپ شده‌است

نیما در سال ۱۳۰۰ منظومه قصه رنگ پریده را که یک سال پیشتر از آن سروده بود در هفته‌نامه قرن بیستم میرزاده عشقی به چاپ رساند. این منظومه مخالفت بسیاری از شاعران سنتی و پیرو سبک قدیم مانند ملک الشعرای بهار و مهدی حمیدی شیرازی را برانگیخت. شاعران سنتی به مسخره و آزار وی دست زدند.

نیما پس از مدتی به تدریس در مدرسه‌های مختلف از جمله مدرسه عالی صنعتی تهران و همکاری با روزنامه‌هایی چون مجله موسیقی و مجله کویر پرداخت. انقلاب نیما با دو شعر «ققنوس» (بهمن ۱۳۱۶ ش) و «غراب» (مهر ۱۳۱۷ ش) آغاز شد و او این دو شعر را در مجلهٔ «موسیقی» که یک مجلهٔ دولتی بود، منتشر کرد. او در ۶۴ سال زندگی خود توانست معیارهای هزارساله شعر فارسی را که تغییرناپذیر و مقدس و ابدی می‌نمود، با شعرهایش تحول بخشد.

نیما در سرمای شدید یوش، ذات‌الریه گرفت و برای درمان به تهران آمد که سودی نداشت و در ۱۳ دی ۱۳۳۸ درگذشت که بنا به وصیت وی پیکر او را به خانه‌اش در یوش منتقل کردند

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10152541353083327&set=a.494707493326&type=3&theater