همدل

همدل

کیست که دروازه قلبم گشود

آمده مهمانی و قلبم ربود

کیست که کرد جان و دلم را کبود

ضربه بی مهری به جانم فرود

کیست که آواز دلم را شنود

همسفرم گشته و با من سرود

کیست که در لحظه دردم نبود

لحظه شادی چو شریک است چه سود

یک شده ارباب و ز وقت ورود

دیده فقط خویش و عمری حسود

دیگری از مهر پر است در وجود

کرده تو باور ز همه تار و پود

دوستی هرچه حسود است رکود

دوست خود بشکند او دیر و زود

آنکه ولی غم ز دل من زدود

از دل من بر دل او صد درود

یک همه خودبین شده خود میستود

سوخته جان ، دیده نمود پر ز دود

دیگری پر مهر و کنارم غنود

جز دل او با دلم همدل که بود

ا.ه.ل.ایرانی (اهلی) بهار ۱۳۹۱