بلند کردیم ریش خویش

جای آنکه ما بلند کردیم ز هر سو ریش خویش

وقت آن شد تا خردمندی خود را برده پیش

باور پوسیده میسازد چو جانها ریش ریش

زندگانی به که پر باشد ز مهر تا هر چه نیش

اهلی