جامه دوز

جامه دوز

دوست دارم جامه دوزم را که دور است از خطا

با سراپای تنم همواره او هست آشنا

هر زمان میبینمش اندازه میگیرد مرا

گرچه میداند چه هست اندازه ام سر تا به پا

دیگران اندازه و مقیاس خود آرند به ما

تا که جای خود بسازیم ما در آن اندازه ها

ای بسی را میشناسم روز و شب در ادعا

همچنان معیار های کهنه دارند پس چرا

کی توان ماند پایبند باور و اندیشه ها

گر نمیآریم به یاد اندیشه آمد از کجا

گر که داریم باوری ثابت و بی چون و چرا

خوب و بد را کی توانیم ما کنیم از هم جدا

در پی راه رهایی باورت هست چون عصا

باور ما گر شود زنجیر پا ما کی رها

ا.ه.ل.ایرانی (اهلی) اسفند ۱۳۹۰