حاجی فیروز

حاجی فیروز

نه سیاهم و نه فیروز ، و نه حاجی و نه دارا

چو خوش هستی، پی نانم ، و کنم با تو مدارا

همه رقصم ، همه آواز، همه لبخندم و زیبا

سینه ام پر شده از درد , چهره ام مانده شکیبا

همه جا سنگ صبورم ، شده سرسخت چو خارا

شده ام قاصد لبخند ، شده ام جاذب و گیرا

دنبک و دایره در دست شده سرمست و خوش آوا

چو دهد نان شبم را , به دلم مانده چه پروا

جامه سرخ به تنم هست ، رنگ رختم به سراپا

چهره ام گرچه سیاه نیست ، رنگ بختم شده تارا

چه غم از رنگ سیاهم ، چو نشستند به تماشا

چو دهند روزی ما را , نکنم اینهمه حاشا

ریشه اش هر چه که باشد ، گر کند مهر شکوفا

سنتی هست قدیمی ، که به جا مانده ، در اینجا

و گر این ریشه سیاهیست , به که رنگش شده رسوا

وگر این رنگ نژادیست , به که آیین شده میرا

و به یاد آر تو به نوروز ، که امید است به فردا

تو به یاد آر حاجی فیروز ، که نه حاجیست نه دارا

ا.ه.ل.ایرانی (اهلی) اسفند ۱۳۹۰

https://www.facebook.com/photo/?fbid=10150868555688327&set=a.494707493326