خر در چاله

خر در چاله

کشاورزی الاغی داشت بس پیر

ز کار و کوششش جمعی شده سیر

گذر کردند روزی هر دو از دشت

به ناگه چاله ای در ره عیان گشت

الاغ بی نوا افتاد به چاله

ز درد پیچیده بر خود، شد مچاله

کشاورز بس صدا کرد مردمان را

و لعنت کرد زمین و آسمان را

اگر چه مردمان گشتند غمخوار

و کوشیدند بی حاصل و بسیار

نشد راهی عیان ، خر مانده بر جا

و مردم گشته فکر خر سراپا

اگر خر مانده آنجا ، میرد از زجر

خدا را نیست خوش، کی هست به ما اجر

درون چاله را پر کرده با خاک

چنان کردند و کردند با دلی پاک

که شاید زیر خاک میرد به سرعت

به جای زجر و درد، چون بوده قسمت

چو مردم خاک ریختند بر سر خر

تکان میداد خر هر دم تن و سر

و کم کم خاک جمع شد زیر پایش

تو گویی پلکانی شد برایش

به ناگه خر برون از چاله ، آزاد

کشاورز با دهانی باز و دلشاد

ز هر مشکل چو میسازی تو کوهی

نماند جسم و جانی یا که روحی

به زیر مشکلاتت زنده در گور

کجا بینی امید و هاله ای نور

چه بهتر مشکلاتت گشته سکو

وز آن پس رو به بالا رفته هر سو

چه باکی باشدت از هر سیاهی

به پا خیزیم و گردیم ما چو راهی

ا. ه. ل. ایرانی (اهلی ) مرداد ۱۳۸۹