خود رو

خود رو

جان زحمتکش و آزاده در این ننگ و تکاپو

گشته چون آن علف هرزه و بی ارزش و خودرو

نه ککی میگزد از حاکم ظالم دل و اخمو

نه عرق کرده ز شرم چون من و تو کرده به آن خو

کارگر، برزگر و پیشه وران , خسته ز هر سو

همه جا خسته و بیجان, بپرسند که حق من کو؟

ظالمان گرم حساب ، کی گذرد ثروتشان از پارو

همه جا ننگ و جنایت ، زیر قالی شده جارو

گرم عیش است و دهد وعده بهشت و گل و مهرو

چونکه پنداشته مردم همه نادان همه هالو

غرق خون ، تشنه ، گرسنه ، پی نان است و دارو

شاد کی کودک گریان ز بهشت و گل خوشبو

پر شد از ظلمت و تزویر چو به یک سوی ترازو

سوی دیگر شده برپا همه زحمتکش و حق جو

ا.ه.ل ایرانی (اهلی) بهمن ۱۳۸۹