فردوسی

فردوسی آنکه از جانش گذشت تا پارسی آید به جان پارسی را گر پدر هست بیگمان فردوسی است زنده کرد بار دگر فرهنگ و آیین و زبان آنکه برد سی سال رنج در این میان فردوسی است آنکه بنوشت شاهنامه ، پیشکش بر مردمان با همه بی چیزی و بی آب و نان فردوسی است گرچه بودش سوگوار مرگ فرزند جوان آنکه ماند در کار و کوشش همچنان فردوسی است آنکه گفت از کاوه و سهراب و رستم ، هفت خوان گفت از شاهان و از هر پهلوان ، فردوسی است با چکامه زنده کرد ایران زمین باستان زنده کرد ایران زمین با داستان فردوسی است آنکه از جان و خرد گفت ، تا کند آگاهمان تا که جان باشد رها از هر زیان فردوسی است لابلای هر چکامه پند و اندرزی نهان شور بخشید بر دل آزادگان فردوسی است آنکه با هر واژه برخاست بر همه بیگانگان بر همه تورانیان و تازیان فردوسی است آنکه داد بر ما ره میهن پرستی را نشان سربلند کرد آنکه ما ایرانیان فردوسی است آنکه از ایران و ایرانی بیاورد یادمان پارسی را آنکه داد جان و روان فردوسی است آنکه میماند همیشه در دل و در سینه مان آنکه هست همواره یادش جاودان فردوسی است ا.ه.ل.ایرانی (اهلی) اردیبهشت ۱۳۹۰

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10159761411883327&set=a.494707493326&type=3&theater