قدر کفشت را بدان

قدر کفشت را بدان

گرچه داری غم به دل اشکی به دیده این زمان

گرچه پنداری که پر شد سینه با درد نهان

گرچه پنداری تو خود پر دردتر از دیگران

هر زمان باشد ز تو رنجورتر هم در جهان

گرچه این سوراخ کفشت گشته از هر سو عیان

گرچه رنگش نیست رنگی شاد از رنگین کمان

روز سرما میدهد گرمی به جانت بی گمان

میتوانی گشته هر سویی که میخواهی دوان

گرچه مینالی از این سوراخ کفشت همچنان

لحظه ای بر من نظر کن قدر کفشت را بدان

کفش من خاک است و پایم سنگ بی رنگی در آن

پا چو سنگی تیره، قلبی پاک دارند کودکان

گرچه ماندیم ناتوان و مانده تنها بی زبان

اتحاد دردها هست دردمندان را توان

ا.ه.ل.ایرانی (اهلی) فروردین ۱۳۹۱