قصه انسانها

قصه انسانها

هر گوشه غمی نهفته در این غوغا

دل بشکند از قصه این انسان ها

هر گوشه دلیریست که گردد برپا

آزادگی و حق و عدالت جویا

برپا شده بر سیاهی و بی پروا

خونگرم و به پا و پر امید از فردا

در فقر و اسیر و زندگی شد تارا

جویا شده آزادی خود سیل آسا

یک روز شکنجه شد و رنجش افزا

افتاد به بند و پرپر همچون گلها

یک روز گلوله خورد و افتاد از پا

محکوم به دار و حکم آن شد اجرا

کشتند و کرده هر جنایت حاشا

تحویل نداده پیکری را بر ما

افسوس بسی شدند کر و نابینا

خاموش و به جا نشسته و ناپیدا

آزاده ولی نمانده هرگز تنها

همواره به جا هست و بماند مانا

یاد آر هر آزاده چو هست آن آوا

آزادگی است پیام این انسانها

ا.ه.ل.ایرانی (اهلی) تیر ماه ۱۳۹۱