ما چه خوش باور شدیم

ما چه خوش باور شدیم

بس که ماندیم در خیال ، ما چه خوش باور شدیم

هر کجا و هر زمان ، از همه بهتر شدیم

بر بزرگان دیار ، بهترین همسر شدیم

بر پریان ، حوریان ، یک به یک شوهر شدیم

گنج عالم هر چه هست ، ما در آن گوهر شدیم

در میان آسمان ، نور هر اختر شدیم

هر که آمد نزدمان ، ما بر او زیور شدیم

صورتی چون روی ماه ، پهلوان پیکر شدیم

دین و ایمان تیغمان ، در جهان رهبر شدیم

بر جهان خواران ولی ، گرچه ما نوکر شدیم

از خردمندی به دور ، ما چه کور و کر شدیم

یک نژاد کامل و ، برتر از برتر شدیم

باغ رویا را چه خوش ، ما گل سردر شدیم

اینچنین ما بی خرد ، بی ثمر پر پر شدیم

تا گشودیم دیدگان ، ناگهان آخر شدیم

توسن سرکش کجا ، قاطر و استر شدیم

با اگر ها بیخبر ، همچنان خنجر شدیم

خارج از رویا ی پوچ ، ما فقط بدتر شدیم

در خیال خام خود ، ما چه خوش باور شدیم

در دل کور زمان ، کره بودیم ، خر شدیم

ا.ه.ل.ایرانی (اهلی) مرداد ۱۳۹۱