من اگر خدا بودم

من اگر خدا بودم

من اگر خدا بودم ، دل مردم نشکستم

که از این شکسته دلها نشود دمی بسودم

اگرهست غبار غمها، و دلی اگر شکستم

ز دل مردم پر غم ، این غبار غم زدودم

من اگر خدا بودم ، من کجا خسیس و پستم

گر که خشکد دل صحرا ، میدهم ز آب رودم

میکنم ز جان و دل من ، هر چه میآید ز دستم

شوم آوای محبت ، همه بشنوند سرودم

من اگر خدا بودم ، چه به جای خود نشستم

ناله های مردم پاک ، هر کجا چو من شنودم

من ز جا به پا خیزم ، ننشینم ، ننشستم

مردمان را همه جا من ، ز ستم رها نمودم

من اگر خدا بودم ، چشم و گوش خود نبستم

بشنوم ز ناله هایت ، با سراپای وجودم

چو ستم شود به مردم ، و اگر که چشم بستم

آتشم من ، یا که دودم ، و از آن شود رکودم

من اگر خدا بودم ، من کجا ز باده مستم

در میان همه بیداد ، پس چگونه من غنودم

چه نیاز که گویمت من ، که بیا و بپرستم

چه نیازی از دعاها ، چه نیاز از این سجودم

من اگر خدا بودم ، بندها را بگسستم

همه مردمان برابر ، همگی ز تار و پودم

من اگر خدا بودم ، من اگر خدا هستم

گر خدا برای حق است ، پس چرا، چرا نبودم

ا.ه.ل.ایرانی (اهلی) اردیبهشت ۱۳۹۰