میهن پرستم

میهن پرستم

از آن روزی که خاکم جان به من داد

منم ایرانی و میهن پرستم

چه بودم من چه هستم ، هر چه باشم

از این مهرم همیشه مست مستم

چو پیمان بسته ام از جان خود من

کجا پیمان خود را من شکستم

کجا من از سیاهی ها ندانم

اگر من چشم و گوشم را نبستم

و گر بستم دو چشم و گوش خود را

کجا ایرانی ام چون پست پستم

کجا آزاده باشم من و انسان

اگر این دم به جای خود نشستم

به پا خیزم که آمد نوبت من

که بند دست و پایم را گسستم

چه در میهن چه دور از خاک میهن

به پا با هر چه میآید ز دستم

چه هستم من بدون مهر خاکم

نباشم من گر ایرانی چه هستم

و انسان آرزویم هست در ایران

چو من آزاده ای میهن پرستم

ا.ه.ل.ایرانی (اهلی) آذر ماه ۱۳۹۰