پروانه شدم

پروانه شدم

گیسوی تو را چو دیده ام شانه شدم

در خاک وجود تو همی دانه شدم

چون مرغ گرسنه در پی لانه عشق

پرواز کنان بسوی آن لانه شدم

مهرت شده همچون گل و جان تو مرا

شمعیست فروزان که چو پروانه شدم

سرتاسر عمر اگرچه بی نام و نشان

در قلب تو من عزیز و دردانه شدم

هر ذره جان خود فدا کرده به عشق

در محفل عاشقان چو افسانه شدم

من آمدم از کویر خشکیده دلان

مهمان تو بر سفره شاهانه شدم

جز سینه تو قلب مرا خانه کجاست

با قلب تو در سینه ات همخانه شدم

مهر تو چو می شد و دوای تب من

من در پی می راهی میخانه شدم

خاموش کجا شدم در این محفل عشق

من مست سرودنم و پر چانه شدم

سوزانده چو جان من ز بی مهری خود

با دوست و دشمن همه بیگانه شدم

گم گشته در این دیار بی مهر و وفا

آواره ز هر خانه و کاشانه شدم

رفتی ز برم ببین چه دیوانه شدم

آبادی نورسی که ویرانه شدم

ا.ه. ل ایرانی (اهلی) از دوردستها