کلانتر

کلانتر

آنکه خودبین است همیشه خود چو محور میشود

هر کجا اندیشه اش از هر که بهتر میشود

اینهمه بر دار و در بندند و میماند خموش

گرچه در میدان خود هر دم دلاور میشود

از زبان دیگران هر دم شکایت میکند

خود ولی از یک نژاد سر و برتر میشد

خوش به نام کاوه و آرش و در رویای خویش

کاوه میگردد و چون آرش کمانگر میشود

لحظه ای دارد کلام احترام و دوستی

گرچه اما ناگهان از پشت خنجر میشود

میشود مامور بهسازی و یا اصلاح ما

میشود قاضی و جلاد، بلکه رهبر میشود

صحبت تهدید و زور آمد چه جای گفتگوست

وای بر روزی که هر کس خود کلانتر میشود

ا.ه.ل.ایرانی (اهلی) بهمن ۱۳۹۰