گیلان

گیلان

چه گویم من از استان شمالیهای خندان

کلام مهر سزا باشد به استانی چو گیلان

هوای معتدل ، دریا و جنگل کوه و دامان

ز هر سو مردمان آیند به دیدارش شتابان

سپیدرود است روان در خاک آن، پیچان خروشان

خزر دریاست، البرز کوه و از هر سو تو حیران

ز لاهیجان و ماسوله و فومن ، رودباران

و آستارا و تالش ، لنگرود بس یادگاران

سیمیشکا ، خاویار، زیتون و ماهی شور، فراوان

پر از بازارها ، تالاب ها ، مرداب الوان

زمانی مردمان بودند اگر صیاد و دهقان

زمانی هم به سختی در پی یک لقمه نان

ز ابریشم به ناگه اقتصادش یافت جریان

چه بس در آسیا صادر ز ابریشم فروشان

به جان کرمها انگل شد و ثروت به پایان

پس از آن نوبت از شالی شد و از چایکاران

به ناگه انزلی شد بندر اصلی در ایران

اروپا، آسیا ، با هم تجارت کرده در آن

از آن بلوار بندر انزلی، شبهای شادان

بیاد آید ز چای و تخمه آفتاب گردان

و رشت در مرکز آن گشته ناقوسی ز طغیان

نماز جمعه کی باشد چو بازارش درخشان

به آوایی بلند چون گیلکیها خوانده رقصان

به یادم آید از پشمک و از آن سیا چومان

صد افسوس از فریب آسمان در مرز پاکان

زمین و آسمان بر مردمان یکباره لرزان

ز یک سو زلزله بی رحم بود و کرد ویران

دگر سو طعمه آن حاکمان و نیست وجدان

چو مردم گشته دریا دیده و بی ترس توفان

تو میبینی که در تاریخ به پا هستند و غران

دیاری پر تکاپو ، پر شد از اندیشه داران

پر از آزادگان و پر ز شیران و دلیران

و در گیلان به پا شد رادمرد، میرزا کوچیک خان

به پا با جنبش جنگل علیهه انگلستان

زمانی گرچه بست امید خود را او به روسان

بزودی هر سیاست شد عیان و داده تاوان

به امید نجات مردمان مشروطه خواهان

فتادند دام بیگانه و دولت های تهران

نشد هرگز اسیر تازیان ، افتاده بیجان

به پا گشته زنان شیردل با گیله مردان

ا.ه.ل.ایرانی (اهلی) آبان ۱۳۸۹

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10159780547108327&set=a.494707493326&type=3&theater